تحریم کالای چینی ؛ افسانه یا واقعیت؟

تحریم کالای چینی ؛ افسانه یا واقعیت؟

چرا تحریم کالای چینی ؟

این روزها پس از حادثه جانخراش نفتکش سانچی که به حق، دل ایرانیان را به لرزه های غم دچار نمود، موضوعی دست به دست و دهان به دهان می چرخد.
تحریم کالاهای چینی که با هشتگهای
#تحریم_کالای_چینی
#کالای_چینی_را_تحریم_کنیم
و …
در صدر تقاضاهای عده ای از هموطنانمان قرار گرفته است ، بدون شک واکنشی ناشی از احساسات جریحه دار شده ماست که به این طریق نشت می کند و نمود می یابد.
اما مساله این است که آیا چنین خواسته ای مقرون به وجوب است؟
آیا امکان تحریم کالاهای چینی که بخش اعظم بازار ایران و جهان را تسخیر نموده است، حتی با هماهنگی و وحدت ملی نیز انجام پذیر هست؟
و اصولا پس پرده چنین خواسته ای به کجا برمی گردد؟

با گروه سشات همراه باشید.

آیا تحریم کالای چینی ممکن است؟

بازار اکثریت قریب به اتفاق کشورهای جهان درگیر رقابت کالاهای داخلی و وارداتی است. و همین امر زمینه رشد و شکوفایی کالای داخلی را در بسیاری از کشورها فراهم می آورد.
کشور ما نیز از این قضیه مبرا نیست.
هرچند کشورهای توسعه یافته انرژیهای انسانی و مالی خود را در زمینه های دیگر اعم از تولید علم ، تولید محتوا ، رشد و بهبود اندیشه و ادبیات و فناوریهای نوین به کار می بندند.
اما ایران هنوز نه تنها به چنین جایگاهی دست نیافته بلکه بستر ساخت اکثر کالاها در کشور ما آماده نبوده و نیست.
و حال این سوال مطرح می شود که چه جایگزینی برای حذف و تحریم کالای چینی در ایران کنونی وجود دارد؟
آیا کشور ما حتی اگر به توانایی طراحی و ساخت کالاهای متداول دست یازد، امکان برطرف نمودن نیاز مردم در حال حاضر به کالای موردنظر را دارد؟
همین امروز اگر تمام ملت تصمیم بگیرند که دیگر اسباب بازی برای کودکان خود نگیرند، آیا مشابه ایرانی آن با همان کیفیت و زیبایی و تنوع برای کودک وجود دارد؟

آن هم در جامعه ای که روز به روز بر شدت و وسعت نیازها و تقاضاها افزوده و به نوعی گرفتار تار و پود حرص شده است.
مساله این است که ما نه تنها جایگزینی برای رفع نیازهای افراد نداریم بلکه تلویزیون و رسانه ها در تمام مدت مشغول به ایجاد نیازهای جدید برای مردم هستند.
و یک جامعه بسیار مصرف گرا مانند ایران نمی تواند به سادگی و ناگهانی از نیازهای خود چشم بپوشد و لذات رنگارنگ را نادیده بگیرد.
مانند معتادی که قادر نیست به طور ناگهانی اعتیاد و مصرفگرایی خود را کنار بگذارد و در ابتدا باید ریشه های روانی وی کشف و درمان شود.
اگر اندکی با خود صادق باشیم متوجه می شویم که تحریم کالای چینی با توجه به شرایط بازارهای ایران و جهان در یک کلام امکان پذیر نیست!

تفکر همه یا هیچ!؟

اندکی ریشه یابی در خصوص رفتارهای اینچنینی از جامعه عوام زده ایرانی که با هجوم به اینستاگرام و تلگرام و سایر شبکه های اجتماعی ، دنیای جدیدی برای بازخوردهای عوامانه و سطحی خود یافته است ، مشخص می کند که ریشه اغلب رفتارهای ما در تفکر همه یا هیچ نهفته است.
جامعه ایرانی با وجود این که از شعر و احساس بهره برده است اما در بسیاری از موارد شعر و شعور را با شعار اشتباه می گیرد.
شعارهای نسل کنونی در قالب هشتگ به فضای مجازی راه می یابد و عمومی می شود.
شعارهایی که بن مایه اغلب آن بر محور “حذف” در برابر “بقا” می چرخد.
اما آیا حذف همواره بهترین راه است؟
با تحریم کالای چینی درحقیقت چه رخ خواهد داد؟
روی ساده و بسیار ساده لوحانه قضیه این است که کشور قدرتمند و بزرگی مانند چین بازار هدف ایران را از دست می دهد و در نتیجه ایران تضعیف شده اخیر، از ناکامی یک ابرقدرت به احساس ارزشمندی کاذب می رسد.
روی دیگر قضیه این است که ایران با شعارهای مرگبار در ادوار مختلف و بنا به سلایق مختلف ، در واقع خودزنی می کند و موجبات هرچه بیشتر انزوای خود در دهکده جهانی را فراهم می آورد.
خوب است که بدانیم، انزوای هر فرد در جهان در حقیقت انزوای خود ماست.
و این مهم ، هم اکنون در سطح کلان خود ، با نماد چهره کشور ایران ، قابل رویت است.
اما آیا راه بهتری نیست؟
آیا کشورهای کره جنوبی ، ژاپن ، مالزی ، ترکیه و … با تکنیک حذف ، به جایگاه فعال و رو به رشد کنونی دست یافته اند؟
یا این که به جای تخریب دیگران ، انرژی خود را بر خودشکوفایی تک تک افراد جامعه گذاشته اند؟
آیا زمان آن نرسیده که بیشتر به ریشه های درخواستها و تفکراتمان بیاندیشیم؟
آیا زمان گفتگوی ما با خویشتن خودمان فرا نرسیده است؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *